Gündüzü sinema gecesi Riviera

Doç. Dr. Efe Sıvış Cannes –�Ana yarışma, Japon yönetmen Köji Fukada’nın “Nagi Notları” ile başladı. Mimar Yuri ile heykeltıraş Yoriko arasındaki bastırılmış yakınlığı işleyen sessiz, yavaş tempo bir Japon taşra hikâyesiydi.

Fransız yönetmen Charline Bourgeois’nın “Bir Kadının Hayatı” filminde, 55 yaşındaki uzman doktor Gabrielle, hayat muhasebesi ve evlilik sorgulaması yapıyordu. Törende Demi Moore’un mor Gucci’si ve Gillian Anderson’ın beyaz Miu Miu’su sadece benim dikkatimi çekmedi. 

“Yüzüklerin Efendisi” evreniyle 21. YY sinemasının mitoloji kurucularından ‘Sir’ unvanlı yönetmen Peter Jackson’a açılış töreninde Onursal Altın Palmiye verilmişti. Dün Jackson’la soru-cevap yapılan özel buluşma, festivale nostaljik ağırlık kattı. 

Gece yarısına doğru Vin Diesel ve diğer oyuncular 2001’de başlayan “Hızlı ve Öfkeli” serisinin 25. yılı için kırmızı halıdaydı. Cannes, ölenle ölmemişti. İronik şekilde araba kazasıyla hayatını kaybeden başrol Paul Walker artık yoktu ama kızı törendeydi. 

Dün ayrıca 1864 tarihli Belle Époque yapısı La Malmaison’daki Carole Benzaken sergisini gezdim. Fransız sanatçı, Los Angeles ile Cannes’ı deniz kıyısı kültürleri üzerinden yan yana getirmişti.

Lifestyle haritasında sosyal enerji Croisette’in doğu ucuna, Palm Beach hattına kaydı. Nammos, Zuma, La Petite Maison ve çevresi, festivalin yeni akşam coğrafyasını kuruyor. Cannes’ın bu kısmı, eski Avrupa zarafetini değil, Dubai’den Bodrum’a, Londra’dan Courchevele’e uzanan küresel lüks dilini temsil ediyor.

Burada doğa, dikensiz gül bahçesi değil; gündüz Riviera güneşiyle incecik giyinirken, akşamüstü denizden gelen serinlik ceketsiz yakalananı hemen cezalandırıyor.

İkinci gün benim için Cannes, bütün katmanlarını aynı anda gösterdi: Japon ve Fransız sineması, çağdaş sanat, Palm Beach hattında uzayan masalar; Peter Jackson’la sinema tarihi, “Hızlı ve Öfkeli”nin 25. yılıyla popüler kültür hafızası aynı şehrin içine ahenkle yerleşti.